Kiedy wreszcie znalazłam idealne studia dla siebie, okazało się, że system nie był na mnie gotowy.
Zapisałam się na studia podyplomowe. I… Nie otworzyli kierunku, bo zapisało się zbyt mało osób. Następna szansa w grudniu. Przebieram nogami i liczę na to, że tym razem będzie inaczej.
Pierwszy raz w życiu chcę. Chcę studiować. Chcę nawet za to płacić, choć wiadomo, że wolałabym nie, ale chcę i jestem wstanie zacisnąć pasa, by to zrobić.
Mam 45 lat i dojrzałam do tej formy nauki. Powstał kierunek skrojony pode mnie. Kierunek, fakt, jest dziwny, więc wychodzi na to, że i ja jestem dziwna. Albo ludzie nie docenili potencjału. Bo o co tu chodzi? Jakieś baśnie, jakieś sny, jakieś ciało, jakieś traumy, jakieś opowieści, myśli, interpretacje. I wszystko splątane w jedno, przenikające się. Jak to później wpisać w CV? Bo taki lekarz, prawnik czy inny menadżer lepiej brzmi. Ale baśnie jako terapia holistyczna? Co to w ogóle jest?
Nieważne co. Dla mnie dużo. W wieku 45 lat wiem, czym chcę się w życiu zajmować. Późno? Czy ja wiem? Wszystko ma swój czas.
Nigdy nie lubiłam szkoły. Nie, że zaraz byłam najgorszą uczennicą. Po prostu nie rozumiałam, dlaczego coś muszę. Muszę wstawać, muszę siedzieć na nudnych lekcjach i muszę uczyć się rzeczy, które w części nie przydadzą mi się do niczego. Teraz wiem, że rzeczywiście się nie przydały. Były oczywiście tematy, które mnie interesowały, ale jak tu rozwijać swoje pasje, kiedy spędzasz godziny w szkole, a później odrabiasz nudne lekcje. Albo przynajmniej powinnaś odrabiać. Przyznaję, nie zawsze to robiłam. No dobra, więcej nie robiłam, niż robiłam. Kto to wymyślił? Gdyby kiedyś istniała szkoła w Chmurze, na pewno bym się do niej zapisała. Ale nie istniała. A ja musiałam chodzić do podstawówki, ogólniaka i jeszcze poszłam na studia. Studia, które były kompromisem pomiędzy „może się do czegoś przydadzą” a „może będzie trochę ciekawie”. Wtedy nie było tak szalonych kierunków. Ale też wtedy jeszcze absolutnie nie wiedziałam, kim chcę zostać, jak dorosnę.
Czy jest za późno? Nie uważam tak. Nigdy nie jest za późno na nowe otwarcie. Mamy czas dopóki nam się chce i żyjemy.
Dla mnie teraz wiedza przestała być obowiązkiem, a zaczęła być przyjemnością. To tak, jakbym odzyskała przyjemność uczenia się. Ale jest jedno małe, wielkie „Ale”. Nie muszę – chcę.
I to jest zasadnicza różnica.
Taka już się urodziłam, że na słowa „trzeba, musisz, powinnaś” – moje ciało dostaje drgawek, żołądek ściska się w kulę, a oddech staje płytszy. I z automatu robię w tył zwrot. Byle jak najdalej od tych wszystkich potrzeb. Nie moich. Zresztą moja specjalistyczna diagnoza psychologiczna jasno mówi: nonkonformistka. No nie chciało się ułożyć inaczej.
Za to dziś rano poszłam na jogę. I ta dygresja, wbrew pozorom, ma sens. Ja, która wstaję około 10:00, wstałam o 7:00, żeby zdążyć na 8:30 na zajęcia. Niechby mi ktoś powiedział, że muszę tam chodzić. Cała przyjemność opadłaby mi jak cycki po czterdziestce. Ale to joga, na której nic nie muszę. Mogę oddychać, mogę rozciągać ciało, mogę pracować z energią, intencją i sobą. Mogę tyle, ile mogę. Dla siebie. Dlatego się staram. Bo to nie żadna joga z Instagrama, gdzie trzeba wyglądać i wyginać się byle mocniej. To joga o sobie i o życiu. Czy to znaczy, że mnie po niej mięśnie nie bolą? Bolą, wszystko mnie przyjemnie boli, bo kiedy nie muszę, to chcę i się staram. Więc rozciągam ciało bardziej i bardziej.
I mózg chętnie też bym sobie rozciągnęła.
Robię to na co dzień, obłożona książkami. I w sumie mogłabym studiować bez dyplomu, ocen i całej tej administracyjnej otoczki. Bo ja chcę wiedzy, którą weryfikują ludzie i życie, a nie papierka. O papierki wcale nie jest tak trudno. Mam kilka. A i tak najbardziej cieszy mnie ten z Lomi Lomi Nui i Fizjo.
Tylko że żaden z tych papierków nie sprawił, że poczułam się kimś. Całe życie mierzę się z syndromem oszustki. Z tym cichym głosem, który przy każdym dyplomie czy wyzwaniu szepcze: „To przypadek. Zaraz się wyda”. Już się z nim pogodziłam. Siedzi ze mną przy biurku jak stary kot, którego nie da się przegonić. I może właśnie dlatego tak ważne jest dla mnie, że tym razem nie idę po kolejny papier, żeby go uciszyć. Idę, bo chcę. A on niech sobie dalej szepcze.
Myślę sobie, że spora część ludzi nie wie, co chce robić, gdy są nastolatkami. Wtedy ma się naprawdę inne rzeczy w głowie. A teraz? Teraz myślę, że dojrzewam do własnej ciekawości. I w końcu rozumiem, co znaczą słowa Sokratesa – „Wiem, że nic nie wiem”. Bo im więcej poznaję, tym bardziej rozumiem, jak to jeszcze jest mało. I zawsze będzie za mało. Zachłanność? Być może. Ale może dopiero odkrywam smaki życia. I musiałam odkryć, jaka kuchnia jest dla mnie najlepsza.
Bo tak myślę, że może to nawet nie szkoła i system były złe (no dobra, to jest naciągane), ale na pewno moment był zły i czyjeś oczekiwania także. Rodziców, społeczeństwa, systemu.
Więc chyba koniec końców to jest tekst o odnajdywaniu siebie i własnych pragnień. Nie o studiach. O nauce usłyszenia swoich, nienarzuconych, potrzeb. Gdy zaczynałam go pisać, nie wiedziałam jeszcze, o czym będzie. Dałam się ponieść. Bo może tak samo człowiek nie musi wiedzieć od początku, kim chce zostać. Czasem największą dojrzałością jest pozwolić sobie wreszcie coś usłyszeć, zobaczyć i tego zapragnąć. I podążyć za tym, jak ja dziś za słowami.⠀
To kto idzie ze mną na studia? Trzeba zebrać ludzi, żeby otworzyli kierunek 🙃 Tymczasem lecę na jogę. Na szczęście jest też taka o 19:00 💚⠀
Maja Licznerska
Ps. – To TEN Kierunek
