Jak to jest z tą naszą miłością własną?
Warto ją dokarmiać wersją premium jak ulubione domowe zwierzątko, czy jednak odchudzać, bo przecież tak łatwo przekroczyć granicę samouwielbienia, za którą – cóż – oficjalnie nikt nie chce się znaleźć? A może mamy trzecie wyjście: pozwolić innym odrobinkę nas utuczyć? Tak ciut-ciut. Albowiem jest coś niezwykle przyjemnego w byciu czyimś obiektem zainteresowania, uwielbienia, pożądania… Prawda? Och, jakże to cudownie łechce od środka nasz ośrodek nagrody!
ㅤ
Ktoś patrzy na nas wzrokiem, w którym jest ogień i głód. Ktoś na nas czeka bez poganiania. Ktoś świadomie powtarza słowa, które padły z naszych ust trzy tygodnie temu. Bo zapamiętał. Ktoś śmieje się z naszego żartu trochę na wyrost (to oczywiste, ponieważ wcale nie jesteśmy aż tacy zabawni_e). W pomieszczeniu pełnym ludzi kogoś za każdym razem znosi w naszą stronę, jakbyśmy byli namagnesowani_e. Lubimy to, oj, lubimy. Zanim się obejrzymy, zaopatrzamy się w chochelki i zajadamy się z rozkoszą takim słodkim rodzajem atencji. Nawet jeśli akurat ten ktoś… wcale nam się aż tak podoba. Czasami zwyczajnie najbardziej podoba nam się to, jak bardzo my podobamy się temu człowiekowi. Nie wypada tak? To wyrachowane? A może po prostu ludzkie. To nic innego jak nasze Ego! A ono jest niczym Pac-Man: wiecznie nienasycone. Bywa, że w imię odspołecznie wdrukowanej przyzwoitości oszukujemy się w tym temacie po mistrzowsku: mówimy, że lubimy tę energię, tę rozmowę, tę chemię. Nie „tego człowieka”, a to bliżej nieokreślone „coś wyjątkowego”, co nas do siebie ciągnie. Ciągnie, a owszem! Wiecie, czym „to coś” jest? To… lustro! Korzystne lustro, dodajmy. Przyjazne, czułe. Takie krzywe zwierciadło, ale z pożądaną krzywizną.
ㅤ
Nie ma nic złego w tym, że ktoś patrzy na nas w sposób, w jaki sami chcieli_ ałybyśmy na siebie patrzeć. Jest zafascynowany. Dostrzega naszą błyskotliwość, zanim zdążymy w nią zwątpić. Uważa nas za atrakcyjnych_e, gdy sami_e niekoniecznie się tak czujemy. Potrzebujemy być zauważani, wybierane, doceniani. Chcemy mieć znaczenie. Chcemy czuć, że nasza obecność coś zmienia, że jesteśmy czyimś ulubionym powiadomieniem, myślą wracającą w ciągu dnia, powodem do uśmiechu. To nie czyni nas płytkimi. Ale! Ale warto zadać sobie jedno niewygodne pytanie: czy ja naprawdę chcę tej osoby, czy tylko chcę być osobą, której ona chce?
Bo to nie jest to samo, niestety.
ㅤ
Można chcieć dopaminy płynącej z flirtu, nie związku. Nie bliskości, a potwierdzenia, że potrafimy rozpalać. Zainteresowania, które staje się małym, prywatnym triumfem. Nasze Ego uwielbia takie układy. Jest wygodne. Kiedy nie musi budować relacji, rozwiązywać konfliktów, konfrontować się z codziennością i cechami drugiego człowieka, dźwigać odpowiedzialności – rozsiada się wygodnie i konsumuje. Czy to źle, że lubimy się podobać? Oczywiście, że nie. Potrzeba uznania innych ludzi leży w naszej naturze. Nie musimy być emocjonalnymi ascetami, którzy każdą oznakę zachwytu przyjmują z miną człowieka właśnie demaskującego cudzą słabość. Problem zaczyna się wtedy, gdy myślimy, że to, czym karmimy ego, jest tym, czego naprawdę potrzebuje nasze serce.
ㅤ
Atencja to nie bliskość, poczucie bezpieczeństwa czy zrozumienie. Zanim zaczniemy coś na niej budować, odkryjmy, czy pod spodem ma solidny, rozwojowy fundament: czy ten ktoś, kto nas podziwia, także nas rozumie, czy zna nasze trudniejsze strony i nadal chce być blisko, czy czujemy się przy nim sobą. A następnie zadanie jeszcze trudniejsze! Obrócenie tego lustra i kolejna seria wątpliwości do rozwiania: czy podoba nam się odbicie tego człowieka, jego poczucie humoru, wrażliwość, sposób myślenia, dziwactwa? Czy jesteśmy go w ogóle ciekawi_e? Dużo tych pytań, ale inaczej nie odróżnimy głodu uznania od głodu bliskości.
ㅤ
Oczywiście najpiękniej jest wtedy, gdy czyjeś zainteresowanie nie jest nam niezbędne, żebyśmy mogli_ły dobrze myśleć o sobie. Sięgamy po słodkie w ramach deseru, wisienki na torcie akceptacji, który i tak już stoi na naszym stole. Oraz gdy mamy takie lustro, w którym sami_e siebie widzimy życzliwie — nawet wtedy, gdy nikt inny akurat nie patrzy. Sam na sam ze sobą możemy być egocentryczni_e do woli i bez oporów! Rozkoszujmy się tym!
Grafika: Magda Lewińska
