Mini poradnik pisarski od Wydawnictwa EoS – pisanie zmysłami

Pisanie zmysłami –  jak sprawić, żeby Twoje sceny oddychały.

Najczęstszy grzech początkujących autorów? Pisanie tylko oczami. Wszystko widać, ale niczego nie słychać, nie czuć pod palcami, nie pachnie i nie smakuje. A przecież właśnie zmysły sprawiają, że czytelnik_czka czuje, jakby był_a w środku historii.

Kiedy piszesz scenę, zadaj sobie proste pytanie:

Co bohater_ka czuje wszystkimi zmysłami?

 

Dotyk

Jakie to jest pod palcami? Chropowate drewno stołu, miękkość koca, zimny guzik przy kurtce? Poczuj fakturę, temperaturę. I daj dotknąć tego czytelnikowi_czce.
Przykład:
 „Szorstkie drobinki piachu ocierały się o jej wilgotną, miękką skórę”.

 

Zapach

Nic tak nie budzi wspomnień jak zapach. Co unosi się w powietrzu? Tytoń, kawa, stara piwnica, rozgrzane słońcem ciało? Zaciągnij się tym.

Przykład:
 „W mroku kawiarni, do której weszła, unosiła się aura whisky i palonej kawy, zmieszane z wonią palących się na stole świec. Specyficzna, gorzka i pociągająca mieszanka”.

 

Dźwięk

Cisza też jest dźwiękiem. Jakie odgłosy wypełniają przestrzeń? Skrzypienie podłogi, oddech kogoś obok, stukot deszczu o parapet?
 

Przykład:
 „Każdy krok odbijał się w ciszy domu skrzypnięciem starej, drewnianej podłogi. Jego oddech był urywany i niepewny. Słyszała wyraźnie”.

 

Wzrok

Opisująć co bohater_ka widzi, spróbuj wyjść poza kolory. Jak zmienia się światło? Co przyciąga uwagę?
 

Przykład:
 „Słońce przesącza się przez firankę, rysując na jej piegowatej skórze jasne prostokąty, zbierając je w podzbiory.”

 

Smak

Nie zawsze potrzebny, ale czasem jeden detal smaku potrafi nadać scenie intymności.

Przykład:
„Zatrzymała kroplę napoju na języku, była słodka i cierpka jednocześnie, drażniła kubki smakowe nieoczywistością”.