Od stycznia będę się puszczać

Od pierwszych stron ta książka mnie pochłonęła. Odważna, intymna i szczera do bólu — dokładnie taka, jakiej dzisiaj potrzebujemy, by lepiej zrozumieć kobiecą seksualność. Natalia Dziadura stworzyła poruszający portret Idy – czterdziestoletniej kobiety, która po rozwodzie decyduje się na coś, co dla wielu nadal jest tematem tabu: życie według własnych pragnień.

Od razu poczułam z Idą emocjonalną więź. Jej decyzja, żeby „zacząć od stycznia”, by wreszcie żyć po swojemu — nawet jeśli to oznacza „puszczać się” w oczach innych — wydała mi się nie tyle prowokacyjna, co głęboko wyzwalająca. To nie jest historia o seksie dla samego seksu, ale o poszukiwaniu siebie: poprzez ciało, pragnienia, samotność i bliskość.

Forma intymnego dziennika pozwala zanurzyć się w jej myślach bez filtra. W tej szczerości — czasem brutalnej, czasem bezradnej — jest wielka siła. I ogromna wartość edukacyjna. Ida nie jest ideałem. Popełnia błędy, wątpi, czasem się gubi. Ale właśnie dlatego jest tak bliska, tak ludzka.

To, co mnie szczególnie poruszyło jako edukatorkę i seksuolożkę, to sposób, w jaki autorka traktuje seksualność kobiet po czterdziestce. Bez ściemy. Bez pudrowania. Z uważnością, ale i z poczuciem humoru. Z uznaniem dla prawa do przyjemności, także (a może szczególnie) wtedy, kiedy świat już tego od nas nie oczekuje.

Symbolika tytułu robi wrażenie. „Od stycznia będę się puszczać” brzmi jak prowokacja — i nią jest. Ale tylko po to, by odsłonić coś głębszego. 

Tytułowe „puszczanie się” to nie akt zrezygnowania z godności, lecz odzyskania sprawczości. To bunt przeciwko językowi, który przez dekady miał służyć zawstydzaniu kobiet. A styczeń? To przecież moment, w którym robimy postanowienia, zaczynamy coś na nowo. Dla Idy — i dla wielu z nas — to może być początek czegoś znacznie większego: życia z większą zgodą na siebie.

Dla mnie to jedna z tych książek, które zostają na długo. Bo daje coś więcej niż fabułę — daje impuls do refleksji. Do rozmowy. Do

przyglądania się własnym granicom, potrzebom i temu, co naprawdę znaczy „żyć po swojemu”.

Z całego serca polecam. I nie tylko kobietom.

Od stycznia będę się puszczać. A Ty?

„Od stycznia będę się puszczać” to książka, która pachnie wolnością i smakuje ryzykiem.

To opowieść o kobiecie, która odważyła się żyć na własnych zasadach.

Natalia Dziadura stworzyła książkę szczerych wyznań, która wciąga jak pamiętnik pisany przez przyjaciółkę w kryzysie i w transformacji jednocześnie. Bohaterka — Ida — to kobieta po czterdziestce, świeżo po rozwodzie, która postanawia zawalczyć o siebie i własne pragnienia, nie cofając się przed kontrowersją, cielesnością, ryzykiem i eksperymentowaniem. To nie jest książka grzeczna ani przewidywalna. To emocjonalny rollercoaster, który rezonuje z pytaniami o tożsamość, seksualność, przyjemność, wolność i prawo do bycia sobą.

Autorka znakomicie balansuje pomiędzy emocjonalną szczerością a literackim szlifem. Narracja jest bezpośrednia, sensualna, chwilami bezwstydnie odważna, ale nigdy nie przekracza granicy dobrego smaku — nie popada w pornografię ani nie staje się pustym popisem. Przeciwnie, pod warstwą erotyki kryje się egzystencjalny bunt: przeciwko nudzie, automatyzmom życia, zaniedbanej kobiecości, a także społecznym oczekiwaniom wobec kobiet w średnim wieku.

Mocnym atutem książki jest portret kobiety, którą może być każda z nas. Dziadura potrafi pisać o kobietach z empatią i humorem, ale też z ostrą obserwacją i trafnym komentarzem społecznym.

Momentami narracja przyjmuje formę niemal terapeutyczną — Ida nie tylko eksploruje swoje ciało i ciała innych, ale też uczy się nowych wzorców bliskości, odwagi i samoakceptacji. Seks staje się tu nie tyle celem, co wehikułem zmiany.

Pod względem stylu książka jest płynna, lekka w czytaniu, a przy tym pełna emocji i intymnych detali. Pojawia się sporo ironii, ale też refleksji. Autorka ożywia znane archetypy dzięki ich psychologicznemu pogłębieniu.

„Od stycznia będę się puszczać” to książka ważna, potrzebna, autentyczna, feministyczna w najlepszym znaczeniu tego słowa — mówi o przyjemności, władzy nad własnym życiem, o tym, jak można się na nowo narodzić, gdy sięgamy po to, co „nie przystoi”. To opowieść o dojrzewaniu… do wolności. Świetna pozycja dla kobiet, które chcą poczuć, że nie są same w swojej potrzebie zmiany, i dla wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć kobiecą drogę do siebie. 

To książka, która inspiruje, wzrusza i przypomina, że nigdy nie jest za późno na siebie.

„Od stycznia będę się puszczać” Natalii Dziadury to książka, którą pochłonęłam jednym tchem, z wypiekami na policzkach i uśmiechem na ustach. To nie tylko erotyk – to opowieść o wolności, odwadze i odkrywaniu siebie na nowo. Główną bohaterką jest Ida, czterdziestoletnia kobieta, matka dwójki dzieci, która po zakończeniu małżeństwa decyduje się wreszcie zacząć żyć na własnych zasadach.

Każdy rozdział to kolejny miesiąc nowego roku – symboliczna i dosłowna podróż przez emocje, dylematy, cielesność, pragnienia, niekiedy strach.

Zaskakuje, wzrusza i bawi.

Autorka z ogromną szczerością, ale i ciepłem pokazuje kobiecość w jej pełnym wymiarze  – czasem jako niepewność, kompleksy czy odrobinę wstydu, czasem jako pragnienie, pożądanie, ciałopozytywność i wreszcie siłę. Sceny erotyczne są odważne, ale nie wulgarne – smakowite, prawdziwe i potrzebne, pokazane z punktu widzenia kobiety, co jest rzadkie w dzisiejszej literaturze. Dziadura łamie stereotypy i konwenanse i uświadamia, że rzeczywistość nie jest czarno-biała.

Lektura tej książki jest jak rozmowa z bliską przyjaciółką przy kawie – czasem zakręci się łza w oku, czasem obleje rumieniec. 

To książka dla każdej kobiety, która choć raz zapytała siebie : Czy mi wolno? 

Odpowiedź brzmi: Tak! Bądź królową swojego życia!

Polecam z całego serca – to lektura odważna, mądra i pełna kobiecej siły.

Zaczytałam się.

„Czy zastanawialiście się kiedyś, co stanowi największą przeszkodę w byciu naprawdę szczęśliwym? My sami. Opowiadania z antologii „Dziewięć wypraw na granice” zabierają nas w głąb ludzkiej psychiki i pokazują, że należy odkrywać siebie i swoje pragnienia. Warto być szczerym wobec osoby odbijającej się w lustrze i o nią zadbać. Nikt nie zrobi tego lepiej od nas samych. Warto więc wybrać się na granice i zrobić krok do przodu wraz z bohaterkami antologii.”